Λεύκα

Σιγή.
Επιστρέφω στη ρίζα ενός δέντρου.

Eίπες κάποτε...
πως να πεθάνεις ήθελες
κάτω από μια περήφανη λεύκα...
Και μη ρωτήσεις...είπες...γιατί...
Ρώτα την καρδιά σου...θα σου πει...

Απάντηση δεν πήρα.

Σε πλάγια κίνηση το χέρι μου είδα
αργά...

να σημαδεύει την καρδιά.

Κάτω από μια περήφανη λεύκα...

άρωμα μνήμης θα με φέρει
για ν'αφήσω εκεί,
την τελευταία που θα 'χω φυλάξει

για σένα αναπνοή...

νότες

Μάτια στην ανατολή βυθισμένα.

Κι ήταν σκοτάδι...

Χρύσισε ο ήλιος

την άφταστή του αχτίνα.

Κι ήταν νύχτα βαθιά...

Υπόγεια θέρμη,γλυκιά,

ύπουλα νάρκωνε τα μέλη.

Έβρεχε γοερά...

Καλοκαίρι στα δάχτυλά μας.

Έξω Φθινόπωρο...

Δίψα στέγνωνε ζωές.

Τόση βροχή χαμένη...

Νότες ποτίζανε ψυχές.

Το άγγιγμα άρωμα.

Η πλάση αισθαντική...

Πόθησα το πιο πέρα από το όνειρο.

Βγήκα στη βροχή.

Λαχτάρησα το επερχόμενο.

Ήρθε...

Ως αμοιβαιότητα εκρηκτικού παρόντος χρόνου.

Εδώ θέλω να...

ΖΩ!

Ρόδα

Mε δάχτυλα αιχμάλωτα

σε άσπιλα χαρτιά τι

να ιχνηλατήσω για σένα;

Σιγή του απείρου...

Aποξεχαμένος ένας ήχος

κάποιο στρώμα θα βρει κι αυτός να γείρει...

Δεν ξαγρυπνούν τα πλάσματα της μέρας.

Μονάχα χάνονται

σε σκοτεινών σπηλιών τις διαδρομές.

Δεν ευκαιρούν,

διπλανής ψυχής να δουν την αύρα.

Πού να'σαι τώρα μορφή αγαπημένη;

Ποιος καημός κινεί δάχτυλα...

Νοσταλγία πόση σωπαίνει λογια...

Ποιες ζωές ξελογιάζονται στα μύρα σου

και σπίθα ποια στ' αφίλητά σου χείλη...

Ρόδα...λένε οι ποιητές...

όσα δε δώσαμε φιλιά στο στόμα.

Και η άνοιξη...αργεί ακόμα.

Δεκέμβρης

Ήταν μέρες που φλόγα ντύθηκε η ζωή
και ξόβεργες έστησε στα όνειρά μας.

Πόλος έλξης η ύπαρξή σου στέρεα
με ρυμολκούσε...όχι σε σένα...
μα πίσω στους αιώνες.
Να σε ανταμώσω πριν από το πριν...

Ακόρεστα μάτια σε ατέρμονη αναζήτηση.
Ξαφνικά...όλο το σύμπαν...μόνο δίπλα σου ανάσαινε.

Άλογα λευκά κατέβαιναν πεδιάδες
καλπάζοντας το επερχόμενο.
Άνοιξη φτερωτή
τιτίβιζε το μελλούμενο
που χρόνια πριν είχε συντελεστεί...

Δεκέμβρης υφαίνοντας με κρίνα χιόνι
ερμήνευε σημάδια.

Μετέωροι...μα τόσο προσανατολισμένοι.
Αισθήσεις πυκνές ανέβλυζαν επιθυμίες.
Αρχέγονος χορός
ανέγγιχτο άφηνε το χώμα.

Λάμψη σφάλιζε μάτια
την ώρα που κλείδωνε ψυχές
τη μια μέσα στην άλλη.

Πρώτο φιλί...
Δε θυμάμαι
ούτε πώς ούτε πότε ξύπνησα...

Θυμάμαι γεννήθηκα
παλλόμενη μουσική
στη φλέβα του λαιμού σου...
Θυμάμαι τα χέρια σου
σε σχήμα απεγνωσμένης αγκαλιάς...

Είμαι μόλις λίγων στιγμών γυναίκα.
Ελάχιστα όσα έζησα
μπροστά σε όσα
όνειρα θέλω...

Ενός Νοέμβρη φύλλα...

Στα κίτρινα ενός Νοέμβρη φύλλα
συλλέγω τη φωνή σου.

Πίνω τα λόγια

σε πηγή που σκύβω την αυγή

Το βλέμμα σου εφευρίσκω

στην πιο δειλή του δειλινού αχτίδα.


Πιστεύω ακόμα στα παραμύθια.।
Ραγίζω στα ποιήματα...

μεταξοτυπία

Τις ώρες τις μικρές

μ' αρέσει να σε σκέφτομαι...
Κοιμάσαι...
Το λυγισμένο γόνατο...
Γερμένο το κεφάλι...

Γλιστράω στη γούβα του λαιμού...
Σε ζωγραφίζω.
Μεταξοτυπία το απόλυτο της παράδοσής σου


Αγγίζω την ανάσα σου

Πανσέληνος η ψυχή...

Ακροβατώ στον ύπνο σου

Για να με βρεις
Σαν μια σφραγίδα δωρεάς...

Του Οκτώβρη νύχτα.

Στο λίγο του κόσμου...

Στο λιγότερο μιας νύχτας...

Πλαταίνει η άπλετη ομορφιά

Νήμα απλώνει νοτισμένων

Συλλαβών και μύρων

Ενστικτωδώς το σώμα πόθησε

Οικείο άγγιγμα...

Λιογέννητη πηγή μελένια

Ρέει ποταμός...

Απροσδόκητου

Ανέλπιστου

Ανομολόγητου...

υπόγεια ρεύματα

Υπόγεια ρεύματα δονούν επιθυμίες...
Και ο λόγος πάντα γλυκός και πάντα λίγος
Και πάντα... αποσιωπητικά...
Αφού πάντα κι άλλα θέλω να πω...
Και πάντα το ελάχιστο θέλω ανάμεσά μας
Με ανάσα την ανάσα μου να σβήνω...

Και η αφή στο δέρμα κυρίαρχη
Μέχρι τον πόνο...

Μ' ένα κουρέλι σου θα σκέπαζα την αγρύπνια μου
Γιατί τα χείλη μου έμειναν στη ρίζα σου...
  υπόσχεση ανόθευτης ευτυχίας.

Ιεροσυλία να μιλάς για ευτυχία;
Η ψευδαίσθηση του έρωτα...
Να αναζητά το πάντα...πάντα...και παντού

Αφού μονάχα εκεί...
στο άπειρο ο έρωτας χωρεί...

Ενάλια θαύματα

Kαι σου μιλώ...
Με ανεπαίσθητες κινήσεις ρόδινων κοχυλιών
Φθαρμένες λέξεις και σκονισμένους ήχους αποκληρώνοντας

Άκου...
Στα χείλη μου σπηλιά
δισέγγονα παραμύθια σου φυλώ

Έλα...
Και σου'χω κρατημένα
όσα σου στέρησαν βουνά χειμώνες

Στο δισκοπότηρο στόμα σου

δώσ' μου
του ανέμου θρόισμα να πιω

Ως το αντιφέγγισμα βλέμμα σου
ανυψώνονται τα θέλω μου

Στο έλατο σώμα σου εξοκέλλω
Έλικα παραισθήσεων γεννάει η πρόσκρουση

Τα λιόκλαδα χέρια μας
για μια στιγμη αιώνα
ξεδίψασαν ήλιο
Γι' αυτό ένα λιοστάσι έρωτα
γυρεύουν ν' απλωθούν

Ώρες μικρές...
Λαξεύουν ανάγκες
Εμφαίνουν πόθους
Ενσταλλάζουν όνειρα
Ενατενίζουν ενάλια τα θαύματα...

φωτεινή απουσία

Aποταμιεύω την εικόνα...

Πρόσφορος εσύ...

Βλέμμα

Άγγιγμα

Μία λέξη

Ένα δειλό χαμόγελο

Συλλέγω τα κομμάτια...

Όλα εσύ...

Και τ' άψυχα που άγγιξες εσύ

Και τα βήματα που μόλις πάτησες εσύ

Και εγώ τ'ακολουθώ...να τα κρατήσω ζωντανά...

Και τ' άψυχα που μόλις άφησες κρατώ

Την αφή να βρω...

Την θέρμη των δαχτύλων να βρω...

Να βρω...

Εσένα να βρω στον άνεμο

που του Σεπτέμβρη φύλλα ερωτεύεται

Εσένα...να βρω στη φωτιά

που καίει την καύτρα του τσιγάρου

και τα σωθικά μου

Εσένα να βρω στις σταγόνες

που θολώνουν τα τζάμια

και χαράσσω τ'όνομά σου

Εσένα στις φωνές των ανθρώπων

Στο καλημέρα του γείτονα

Στο αχ! παιδιού με χτυπημένο γόνατο

Εσένα στ' αγιασμένο κρασί

Στην αναγεννημένη μου ζωή

Εσένα στ' άγραφά χρόνια

Στα ανείπωτα λόγια

Στα λόγια...λόγια μου γλυκά

Εσένα και πώς να μιλώ για σένα...

Με νότες...Μουσική...

Σιωπή...

Εσύ...που και την απουσία σου αγαπώ

Αφού τόσο γλυκά... πληγή μου...

την παρουσία σου φωτίζει...

Σεπτέμβρης...

Σεπτέμβρης...

Στα πρώτα μακρυμάνικα έντυσα τις απουσίες μου...

Νοτισμένες λέξεις γυρεύει,στυπόχαρτο,η ψυχή μου.

Χνάρια του καλοκαιριού μαζεύω στην ποδιά.

Κίτρινα, κόκκινα φύλλα οι συλλαβές που δεν προλάβαμε...

Δίψασαν τα χέρια μου αφή,

τα μάτια μου βυθό

κι η ανασεμιά μου ανάσα...

αισθήσεις

Γαλαζοπράσινες ανταύγειες

λογχίζουν τον ορίζοντα.

Ως πού;

Ως μέσα βαθιά...

Ως πέρα μακριά...

Κι εγώ;

Επανατοποθετούμαι

ορίζοντας εκ νέου

αισθήσεις...

γεφύρια

Δειλά ξεγύμνωνε το δρόμο
και καταπίναμε εκδρομή
η ομίχλη.
Αποκοιμήθηκε ο ουρανός
και διέρευσε η νύχτα.
Με βουρκωμένα μάτια η πόλη
οριοθετούσε τη λίμνη της.
Βρόχινα άστρα στάλαζε
σε γυάλινη οροφή
θεός αποξεχασμένος.

Να περιμένεις πάντα ένα σημάδι
μετά απ' αυτό...

Την άλλην...
ουράνιο τόξο χαμογέλασε η λίμνη
καταδεικνύοντας τον τόπο μου...

Πιάσε ανάποδα τον ποταμό
για να σε βγάλει στην αρχή.

Πέτρα πέτρα οι επιθυμίες
στεριώνουν γεφύρια.

Μονοπάτι σχιστό
απ'τη χαράδρα ως το όνειρο
κορμιά σκυμμένων γυναικών
υψώνει.

Στέκομαι αντίκρυ στην προγονική γη.

Τη νεφελώδη σιωπή τους
απαρνιούνται
ψυχές από το αίμα μου
και μέσα βαθιά στα κύτταρά μου
υφαίνουν το τραγούδι τους.
Πολυφωνικό της Ηπείρου.

Ο τόπος μου.
Εδώ θα με βρίσκεις πάντα...

σπονδή

Kαι συ...

μετέωρος...

να μη γνωρίζεις σε ποιον ήλιο

ν' αφιερωθείς.

Όπου κι αν ταχτείς,

μη σπαταλήσεις τ΄όνειρο.

Περπάτησέ το...

Ως την άκρη της αποβάθρας.

Κι εκεί,

λύγισε γόνατα

και με κρασί σπονδής

ράντισε τις αισθήσεις σου

για την ομορφιά

και τη ζωή

που σου δόθηκε

να την απολαύσεις ...

.............................................................

Στον Ονειροβάτη,

για την ομορφιά που μοιράζεται μαζί μας .

.............................................................

Φωτογραφία Ονειροβάτης

γιασεμιά

Nύχτα.
Ζέστη.
Κουρτίνα ανεμίζει.
Πόλη βουίζει.
Μηχανές.
Ειδήσεις.
Φλέβες του κάμπου
γύρεψαν
τον ρυθμό της σιωπής...

Κλείνω τα μάτια
για να ακούσω μονάχα τα γιασεμιά...

Κλείνω τα μάτια για να δω
μονάχα τον ορίζοντα
που λάθεψε το άπειρο...

ο έρωτας και η νοσταλγία του

"Xαμένοι στη μετάφραση..."
Γι'αυτό επιστρέφω
εκεί όπου τα λόγια
έχουν φωνή και μουσική...

Εκεί όπου,
πίσω απ'τα ανείπωτα,
η σιωπή
δεν αντηχεί ενοχλητική...

Δε θέλω τίποτ' ανάμεσά μας.

Νιώθω εξόριστη
και εσύ η πατρίδα
που στερήθηκα.

Θέλω να γράψεις
δυο λέξεις σ'ένα σύννεφο...
Κι εγώ να βγω...
Ανάσες στα δάχτυλα φορώντας...

Βροχή ανθισμένη
να μας γεννήσει, πάλι,
στο ποίημα που μας άντεξε.

Ματαιωμένες
οι εκατέρωθεν εξηγήσεις.
Όλα αποτυπωμένα.
Απ'την αρχή...

Και να κλέβω φεύγοντας,
μνήμης φυλαχτό...τον αποσπερίτη...
Ή μια αίσθηση...

Να κλέβω το επερχόμενο...

χαμόγελα...

Ενωμένα τα χαμόγελα
συνέχισαν το ταξίδι τους...
Στη χώρα των ανθρώπων.
Και τα χαμόγελα, αν και χαμόγελα,
δεν ήταν πια χαρούμενα.
Μονάχα έλεγαν...γιατί;
Και ποιος μπορεί ν'απαντήσει στα γιατί...

Γιατί γίνονται πόλεμοι;
Γιατί υπάρχει τόση πίκρα;
Γιατί πολλά παιδιά δεν έχουν να φάνε;
Γιατί δεν αγαπάμε ο ένας τον άλλον,
τόσο πολύ σαν να τον ξέρουμε χρόνια;
Γιατί;
Πού θα πάμε;
Πόσο θ'αντέξουμε;

Τα χαμόγελα δεν ήξεραν...
Πήγαν στην Αφρική και βρήκαν πείνα πολύ...
Πήγαν στην Παλαιστίνη και βρήκαν αίμα και δυστυχία...
Πήγαν σε άλλες χώρες και βρήκαν δικτατορία.
Βρήκαν ανθρώπους που έχασαν την οικογένειά τους
από σεισμούς, πυρκαγιές, καταστροφές.
Βρήκαν καυσαέρια, ρύπανση, πυρηνικά.

Τα χαμόγελα δεν ξέρουν...
Κι είναι μόνο τα γιατί που μπορούν να πουν...
Και ταξιδεύουν...
Όλο ταξιδεύουν,
για να βρουν μια χώρα χωρίς προβλήματα.

Κοιτάξτε και εσείς καλά.
Κι αν τη βρείτε, πείτε στα χαμόγελα να κατεβούν.
Γιατί πάντα θα χρειαζόμαστε ένα χαμόγελο
να δίνει θάρρος στην ψυχή
και απαντήσεις στα γιατί...

Θέλω Ειρήνη.
Θέλω Ελευθερία.
Θέλω Αγάπη.

Δε θέλω άλλα αναπάντητα γιατί...

Πείτε μου ζητάω πολλά;

Βασούλα, ετών 11

παράπλευρη απώλεια...

Eίμαι μια μικρή καρδιά
που έχασα την πατρίδα μου
για ν'αποκτήσουν
κάποιοι άλλοι πατρίδα.

Έτσι μου είπαν...

Η δική μου...
το σώμα ενός μικρού παιδιού.
Εκείνο γνώρισα
κι εκείνο αγάπησα.

Είμαι το αντίδωρο
σε χέρια πολιτισμένων σφαγέων
και ανθρωποειδών εκτελεστών.

Έτσι φαίνεται...

Είμαι μια φτωχή καρδιά
που δεν πρόλαβε να στείλει
όσο αίμα χρειαζόταν
το γέλιο, το τραγούδι, το κρυφτό.

Δαγκάνες άγριων πολεμιστών πολιτικών
στράγγισαν τα αγγεία κλαδάκια μου
και ρήμαξαν τα άνθη βηματάκια μου.

Ποιος να μου το'λεγε...

Είμαι παράπλευρη απώλεια
σε πεδίο μαχών.

Έτσι λένε τώρα την αυλή μου...

Είμαι...άραγε...
παράπλευρο δάκρυ
σε μάτια μάνας
που απώλεσε το Φως της;

Ποιος θα της το πει...

Είμαι...σκέτη καρδιά.
Άχρηστο κομμάτι σάρκας,
εμπόδιο σε παρτίδα σκάκι...
οβίδες κροτίδες...

Όχι σε ασπρόμαυρο φόντο.
Μόνο κόκκινο...
Μόνο κόκκινο...

Ποιος έφταιξε;
Ποιος φταίει;

δεκέμβρης

Ήταν μέρες που φλόγα ντύθηκε η ζωή
κι έστησε ξόβεργες στα όνειρά μας.

Πόλος έλξης η ύπαρξή σου στέρεα
με ρυμουλκούσε, όχι σε σένα,
μα πίσω στους αιώνες.
Να σ' ανταμώσω πριν από το πριν...

Ακόρεστα μάτια σε ατέρμονη αναζήτηση.
Ξαφνικά το σύμπαν μόνο δίπλα σου ανάσαινε...

Άλογα λευκά κατέβαιναν πεδιάδες
καλπάζοντας το επερχόμενο.
Άνοιξη φτερωτή τιτίβιζε το μελλούμενο
που, χρόνια πριν, είχε συντελεστεί...

Δεκέμβρης
υφαίνοντας με κρίνα χιόνι,
ερμήνευε σημάδια.
Μετέωροι
μα τόσο προσανατολισμένοι.
Αισθήσεις πυκνές ανάβλυζαν επιθυμίες.

Αρχέγονος χορός ανέγγιχτο άφηνε το χώμα.
Λάμψη μας έκλεινε τα μάτια
την ώρα που κλείδωνε ψυχές
τη μια μέσα στην άλλη.

Πρώτο φιλι.
Δε θυμάμαι ούτε πώς ούτε πότε ξύπνησα...

Θυμάμαι γεννήθηκα παλλόμενη μουσική
στη φλέβα του λαιμού σου...
Θυμάμαι τα χέρια σου σε σχήμα απεγνωσμένης αγκαλιάς...

Είμαι μόλις λίγων στιγμών γυναίκα.
Ελάχιστα όσα έζησα
μπροστά σε όσα όνειρα θέλω...

απ' την αγάπη...

Τόση λατρεία δεν άντεξαν τα ξένα μάτια
Ράγισαν κι απόμεινε μονάχα
η ομορφιά χυμένη,
άδειες να ξεπλένει αγκαλιές.

Νικάει όποιος αγαπάει.

Ποτέ δυο χέρια τόσο γαντζωμένα.
Ποτέ ένα σώμα τόσο αγαπημένο.

Απ' την αγάπη
κι όχι απ' τη φωτιά να λιώνω.
Απ' την ανάσα
κι όχι από τύχη να ξαναβρίσκομαι...

στη θάλασσα...

Πάρ' το στεφάνι από πάνω μου...
Βαρύ...
Πονάν στα μάτια τ'αγκάθια μου.
Χέρι λεπίδα χειρουργεί
σκέψεις, αισθήσεις, όνειρα.
Μα πού να επέμβω;
Πώς να δω
απ'το βυθό που κείτεται
στο στρώμα μου...

Βάστα τη μέσα μου σιωπή να μην κυλήσει...

Φυγή.
Φοβάμαι.
Θα έχει φως ανέφελο
ο νέος μου εαυτός;

Τη θάλασσα ονειρεύτηκα απόψε...
...Ένα με μένα γίνε...Γίνε σώμα μου, κυμάτισε.
Μονάχα τότε θα σωθείς...

Στη θάλασσα πρώτο ορίστηκε
το πρώτο κύτταρό μου.

Εκεί,
στο κάτω μισό της γης κεφάλι.
Θυμάμαι λεύκες έκλαιγαν
την μέρα που γεννιόμουν...
Νοτιάδες μύρο έραναν
μου δρόσταξαν τα χείλη...
Και μου'ταξαν
όνειρα γλυπτά...
Στον ήλιο και στο αίμα βουτηγμένα.

Γι'αυτό δε βρήκα ακόμα γη...

Κι αυτή η φωνή του κοχυλιού...
...δε θα σε λιώσει χώμα
πουθενά παρά εκεί...
Στου Νόστου το νησί...

Επιστρέφω.
Στη μήτρα θάλασσά μου...

κεχριμπάρι σύννεφο

Κόρη του κρύσταλλου βυθού,
δάκρυ φιλί της θάλασσας,
η παγωνιά ανέμισε την ανάσα σου,
τότε που έρωτας τραμπάλιζε τα μαλλιά σου...

Πόσο κακό και αίμα πόσο,
πόσο να καταπιείς απ'το ποτήρι σου...

Δεν αλυσοδένεται το γέλιο.
Τα όνειρα δεν αναπνέουν καγκελόφραχτα...

Μάζεψες τη σπορά σου απ'τους αιώνες,
κι είπες...
Πώς να σηκώσω τα βουνά με γυμνωμένους ώμους...

Πήγες και πας ακόμα...

Δέντρο μπολιάζεις.
Ρίζες σπαθιές ριζώνεις
σε ανήμπορες καλοκαιριές ,
σε αλίμενους χειμώνες ...

Ποια μαύρη πέτρα πίσω σου
σε βάφτισε ξενιτειά μου...

Άπλωνες τα κλαδάκια σου
κι άδεια γυρίζαν αγκαλιές...

Μα εσύ,
με θρύλους κοχυλιού τ'ανάθρεψες,
μην τύχει και σκιαχτούν σε δάση
απανθρακωμένα...

Πρόσφορο χάδι και φιλί εσύ.
Τη θέρμη σου πυρώνεις
πυρπολώντας μία μία
τις ξύλινές σου μνήμες
στα σεντούκια σου...

Πήγες και πας ακόμα...

Μα θα'ρθει μια μέρα άνοιξη που
της αγάπης παφλασμός
θα εγείρει θαύμα...

Να βγείς να ιδείς .
Βασιλικό κι αστέρια ροδοπέταλα
κουτσό να παίζουν εν δυο.
Νυχτερινά γελάκια με αχ...ψυχή μου...
να μαστορεύουν
τον καιρό...

Της θάλασσας σε πήραν δειλινά
και κεχριμπάρι σύννεφο...
Να σε γλυκοσταλάξουν
μέλι και ρόιδο και κρασί...

Το κόκκινο flamengo φόρεμά σου
χορεύει γύρω σου φωτιά.

Πήγες και πας ακόμα...
Ως τον έρωτα...

(Στην αγαπημένη μου Mareld...)

γέφυρες

Mιλώ για άδειες νύχτες μιας πληγής
Άδειες ακόμα κι από χρόνο
Μιλώ για μανταλωμένες σκέψεις και σιωπές
και για κουβέντες που χρόνια έμειναν μισές
Μιλώ για την αδηφάγο απόσταση
Δράκος που καταβρόχθιζε το χώμα
και στις δυο πλευρές
Μιλώ για το ποτάμι που μεγάλωνε ανάμεσά μας
Μιλώ για χέρια που δεν άγγιξαν χέρια
Μιλώ για την κραυγή που δεν πέρασε αντίκρυ...

Και μιλώ για γέφυρες που στήθηκαν εν μία νυκτί
Μιλώ για λόγια που ξεχείλησαν και κύλησαν
Μιλώ για βλέμματα που άγγιξαν στα μάτια βαθύ
Μιλώ για την αγάπη που ήταν εκεί...

Και μιλώ για λέξεις με λέξεις
που δεν αφήνουν μισές τις ψυχές
και για χέρια που ανοίγουν αγκαλιές...

ποίημα που δε δόθηκε

Κοίτα με
Εδώ...ψηλά...
Όχι ίσια μπροστά,
πιο ψηλά...
Εδώ θα μ' ανταμώσεις
Ψηλά...

Πάνω από τα μέτρα
Εξω από τη μέρα
Πέρα από τα σύνορα
Πέρα απ' το οφθαλμοφανές
Μακριά από τη σύμβαση
Στο ναι της κατάφασης
Στη χαρά της ανάβασης...

Κοίτα με.
Οι θάλασσες της ζωής μας
μονάχα μέσα μας γαληνεύουν...

χαμένη αθωότητα

φοβάμαι το χρόνο πριν να θυμηθώ
τόσες πριν από σένα μέρες πώς;
δίχως της φωνής σου το πλέγμα
ή των χεριών σου το ζυγοστάθμισμα...

βήμα βήμα πήγαινα
σ' άδολης γραμμής της γης ταξίδια
σ' ανήκουστα νησιά ξεπροβόδιζα τα καλοκαίρια μου
κι ήμουν στο άγνωστο αποσπερίτης ήχος...
και εσύ...
μονάχα μια νοσταλγία,
σαν παιδική ανάμνηση
ή σαν το πρώτο το φιλί ερωτευμένων...

τρεμάμενη φλόγα η πιθανότητα συνάντησης
σ' όλα τα γήπεδα σκόραρε η αοριστία
σα λυγμός γραφής σε τετράδια δίχως πλαίσιο...

Μα ήρθες τότο αβίαστα,
τόσο αυτονόητα,
τόσο που τη χαμένη τους αθωότητα βρήκαν όλα,
τόσο που τα ενδιάμεσα κενά,
στον τελευταίο ασπασμό,
γκρεμίστηκαν
σέρνοντας την απουσία τους
σε χορό παραλόγου...
παράλογο το χωριστά,
παράλογο το χωρίς,
χωρίς τη συμπαντική σου παρουσία...

αμέθυστο

εκχύλισμα βοτάνων
σε γρίλιες που ερωτεύθηκε ο άνεμος
νυχτέρι με προσφώνησαν απόψε...

άρωμα νωχελικό
σώμα που ξέρει
πούθε πονείς και πώς να λιώνει...

αν μπορούσες
το χείμαρρο...να μην πνιγώ...να πιείς

μάτια κλειστά,
ακίνητη....
μα το μεθύσι του κόσμου
δόλωμα
και το σκοινί μου αγκίστρι,
μαζί σου ξετυλίγεται...

στόμα σε ζεστή φωνή,
ν'αφήνεσαι πώς νιώθεις
σε μεγάλα όνειρα εσύ...

ανέλπιστο

μικρό λευκό μου χνούδι
στους στήμονες του ανέλπιστου ανέμισμα εγώ...
ποια μέσα σου άπειρη φωνή εγείρει θαύματα;
ένδυμα πορφύρας,
ανατροφοδότηση αισθήσεων,κρατώντας
κινάς για εδώ που σύννεφα του ανεπαίσθητου
έκρυψαν, μα δεν έπεισαν,
την άβαθη ανάγκη μου για σένα...

μάλλον...
αντέχω να σ'αφήνω
για να σε βρίσκω στην αρχή κάθε φορά
με λίμνες μάτια προσμονής ....

ζεστή αμμουδιά το σώμα μου
καλώς ορίζει
τον ηδονικά αργό βηματισμό σου...
άσε με στα δύσκολά σου
εγώ μόνο...
δυο χείλη μόνο...
το τελευταίο σου κύτταρο ν'αγγίξω
και έλα και κρύψου
σ'όλες τις μέσα μου γωνιές...

συνεργός της σιωπής σου εγώ
αρχίνα εσύ...

ως να μας γείρει ο ύπνος τα χαράματα...

ανέγγιχτο

χρειάζομαι
το οξυγόνο σου,
φλόγα να γίνομαι,να καίγονται
τα μέσα μου μισά...
να μεταλάβω την τροφή σου
για να μπορώ να καταπίνω
την απώλεια...

μάθε με
την αρμονία του κορμιού σου
και του σύμπαντος...
τις πιο κρυφές σου
αγαπημένες ιστορίες
με νήμα άυλο,ανέγγιχτο
απ'το χρόνο
να σου τραγουδώ...
σε θαλασσοσπηλιές,
σε καταρράχτες του βυθού,
σε αχάραγα μονοπάτια
της ψυχής και του νου

η διάφανη παρουσία σου
την αδιαπέραστη
ανέραστη απουσία
καταργεί

μη σταματήσεις να κρατάς
τον κόσμο όλο
μες τα χέρια σου...
μη σταματήσεις
να φιλάς
και να ονειρεύεσαι
αυτό που είμαι...

μη σταματήσω...
τόση δύναμη η αδυναμία μου...
να πορεύομαι έτσι...
τόσο ευάλωτη να γίνομαι για σένα...

χαράματα

στάθηκες
μιαν άπειρη στιγμή στα μάτια μου
μάρτυς μου ο ουρανός!
χαράματα...
οι ήχοι που σε επέστρεφαν
γέννησαν ταραχή ...

μία σου λέξη ανέτειλε
τον ήλιο δυο φορές
κι ένα σου βλέμμα ανύψωσε
το φως μου φως μου δέκα

την ανάγκη μου έσπειρες
στις φούχτες μου φυτώρια,
μα εγώ
με θερμοστάτη ήλιο τις δικές σου ανάγκες
ανέθρεψα

χώμα προσφοράς
όσα μάζεψα απ'τους αιώνες ,
κρασί χαράς
τα όνειρα που ανέστησαν οι αμπελώνες...

πικραμύγδαλο

γόησα λέξη
ξεφλούδισε το πικραμύγδαλό σου
και συ Μάνα γη
μάθε με
για την αγάπη της διψασμένης πέτρας
να δακρύζω
στρέψε μου το βλέμμα
σε ήλιο γενναιόδωρο
που δε μετράει ακτίνες
μόνον απάτητες τις λέξεις
στα κοφίνια συλλέγει
για να τις επιστρέψει
σε γόνιμης
βροχής
σταγόνες
ψυχής
ανάταση...

μοβ

την έλπιση στα μάτια σου χαίρομαι
και κάθε σου χαμόγελο
νικηφόρο δάφνινό μου στέμμα

εδώ και καιρό
τις απορίες μου άπλωσα στα βράχια
κι ήλιος παντογνώστης ήρθε και τις στέγνωσε...

το μοβ
που περνούσε απ'τα μαλλιά σου
έκλεψα σύννεφο
και σε αθώο σπιρτόκουτο
ζάχαρη φιλί
ποτίζω τώρα

κι έρχονται βράδια βραχνές μπαλάντες στο μπαλκόνι μου
κι ανατολές που τάζουν ταξίδια σ'άλλες μέρες

και δε θ'αργήσει...λέω..
να ξεδιπλώσω δρόμο
με μια κιθάρα αναφορά
και τ'ατίθασό σου μοβ στα μαλλιά

και δε θ'αργήσει...λέω...
μια αχτίδα μοβ να σε ξυπνήσει,

θα είμαι εκεί...
στις κερασιές που θα'χουν ανθίσει...

αδέσποτα λασπόνερα

λευκό χεράκι
αφημένο μέσα στο δικό μου,
διαδρομή σπίτι σχολείο,σχολείο σπίτι

κι εγώ λίγους πόντους χρόνια ψηλότερη,
να πολεμάω βροχιές κι αέρηδες....
τ'αδέσποτα λασπόνερα μη λερώσουν
τα βαρκάκια μποτάκια σου,
μην πάρουν νερό και μουσκέψουν
οι θάλασσες στα μάτια σου...

μην τότε ζητήσεις τη μάνα
και εγώ δε θα'χα να στη δώσω...

γιατί δεν έφτανε ως εκεί η κραυγή μου,
ως την ξένη γη...
κι ούτε το βλέμμα μου καυτό,παιδί κι εγώ,
να λιώσει χιόνια απουσίες,
χάδι μάνας να σε προσφωνήσει
το χνούδι σου,καρδιά μου, να φωτίσει...

να γελάς...
να ακούω να χαίρομαι...
να λιώνουν τα σύρματα αδερφούλα...

θάλασσα που γέρνει

λόγια που κύλησαν στους αμπελώνες,
διάχυση κανέλας στη μνήμη και στην άνοιξη
και ένας κόσμος κάπου μακρυά αφημένος...

χείλη έσταξαν την επαλήθευση
βραχνή σιωπή,
μελίρρυτη στο στόμα...
βαθιά ψηλάφισα την κάθε συλλαβή...

στον τελευταίο βράχο με τα σύννεφα έπαιξα,
στο μικρότερο πεύκο τον ίσκιο μου κρέμασα
και κάθισα
σε θάλασσα που γέρνει...

σιωπή

του ξέσκεπου θόλου την τρικυμία αγάπησα
και στις σιωπές θαλασσινών σπηλιών χαράχτηκα
ρίγος με γέννησε γυναίκα
και Ποσειδώνας με έχρισε άνθρωπο
υπόγειες φλέβες σε ανοιχτοσιές με βγάζουν
και όχι
δεν ξεπλένω απ΄τα χέρια μου
κανένα αμάρτημα...
Αρκεί ένας Πιλάτος τη φορά...

Προχωρώ...
Ακούω το θρόισμα της πεταλούδας
Ακούω τη μέσα μου σιωπή
Τοξεύτρα εικόνα
σε ανυπόταχτο καλπασμό με παρασέρνει
Ανεβαίνω
Ως το φως...

μετατόπιση

στη δομή της φωνής σου
κατέπεσα
μια μετατόπιση φορτίου εντός σου
στάθηκε μοιραία

και να σκεφτείς...
σε αυλή που πλάκα λιθάρι δεν μας έστρωσε
κουτσό ένα δυο πώς παίξαμε κι οι δυο;
και να σκεφτείς...
πώς βούλιαξαν
πατούσες όνειρα τόσων στιγμών;

πέρα βαθιά,
κόκκινα κίτρινα βαρκάκια
γαντζώθηκαν στην άγκυρα,
σημαδούρα να βρίσκει η χαρά
μα για την ώρα....
μόνο θολό ασπασμό του κύματος
διανυκτερεύει η ψυχή μου

διαμπερές φιλί

διαμπερές φιλί
εναρκτήριο λαξεύει το σύμπαν...

με μπολιασμένα μάτια
και έμπλεη ψυχή
θάλασσα λιώνω
ανοίγομαι ουρανός
μήπως και χωρέσω
τη μέχρι χτες υπαινικτική
μα τώρα εξάγγελη αγάπη...

επιστροφή

τα σύννεφα μάτια μου τη θάλασσα μοίρα
ερωτεύτηκαν
και έπρεπε στο νερό να μάθω να περπατώ

με κάβους λυμένους
και δάχτυλα ξέμπλεκα
επιστρέφω στο αίμα μου
σφυρήλατο πουλάω το σφυγμό μου
ατόφιο κερδίζοντας το όνειρο

θαλερή αμοιβή μου...
Ανθρώπου μόνο προσφορά

ίχνη

εκεί
στο τρέμισμα της κόρης,
στις χαρακιές της πονεμένης πέτρας,
στην κίνηση την παλίδρομη
του στοιχειωμένου υγρού,
εκεί
που βράχοι ματώνουν
αιώνια παλεύοντας διεκδικώντας όχι,
που η ερημιά του κόσμου
σε κάθε σκαλοπάτι γράφεται
εκεί
με γυμνωμένη την ψυχή
σε τέσσερις τοίχους ανέμους
εκεί
με ουρανό υπόστεγο
απάνεμο λιμάνι

εκεί θα με βρείς...

ανεμόσκαλα

φύλαξέ με,Μάνα,από ενεπίγραφα μάτια
δος μου αίθρια τα σχοινιά
ν'απλώσω ανεμόσκαλα
σε ό,τι έρχεται
και στο φιδοπουκάμισό μου
δος μου
ξέφτι περιπαικτικό
γλώσσα να βγάζει
στα προκαθορισμένα