Και να πώς
μια μικρή παράκαμψη στη διαδρομή για το κρεβάτι μου χτες το μεσημέρι,άνοιξε μπροστά μου μια οθόνη κι ένα παράθυρο στον κόσμο...
Και να που βρέθηκα σε θέση ευάλωτη ,να μη μπορώ να πω όχι σε μια πρόσκληση που άφησε φίλος, άγνωστος ως χτες, μα τώρα στην καρδιά μου ανταμώνω την ψυχούλα του...
Ναι, καλέ μου φίλε Βαγγέλη ,(Eπίκουρος στa blogs),απαντώ στο κάλεσμά σου, πλησιάζοντας όσο πιο πιστά μπορώ τον εαυτό μου για να είμαι ουσιαστική και αληθινή.
Τι με συγκινεί;
Με συγκίνησε η δική σου ματιά στα '''αδέσποτα λασπόνερα''. Κατάπια άλλη μια φορά τα λόγια μου,τα δάκρυά μου,τον κόμπο στο λαιμό στους σταθμούς των
αποχαιρετισμών μαζί σου. Πάντα οι απώλειες βαραίνουν μέσα μου κι οι απουσίες λέξεις γυρεύουν ν'αλαφρύνουν,να επιπλεύσουν πάνω μου.
Με συγκίνησαν οι αναρτήσεις σου,οι αγωνίες σου,ο τρόπος που διαλέγεις να αγωνιστείς και να υμνήσεις τη ζωή.Η προσευχή σου για τη Λυδία,ο αγώνας του παιδιού και των δικών της,ο θάνατος του Νικήτα αλλά και η ψυχή του, που μέσα από σένα ανακάλυψα.Με συγκινεί βαθιά η γέννηση ενός νέου ανθρώπου,το βίωσα τρεις φορές και είναι θαύμα.
Μ'αγγίζουν οι άνθρωποι, που είτε ανοίγοντας παράθυρο είτε χαραμάδα,σ'αφήνουν να μπεις στην ψυχή τους. Που εκφράζονται με κάθε δυνατό τρόπο,που αντιστέκονται στον πόνο,τη μιζέρια,την καταχνιά,την τσιγκουνιά,το ρατσισμό,την αδικία,την καταστροφή της φύσης. Που δεν αφήνουν τη ρουτίνα και τις συμβάσεις να συνθλίψουν τη ζωή τους. Με συγκινούν τα ελεύθερα πνεύματα. Οι ανήσυχες καρδιές. Οι γαλήνιες ψυχές. Οι άνθρωποι ποι δημιουργούν,που γεννούν ιδέες. Οι άνθρωποι της προσφοράς. Οι καλλιτέχνες της ψυχής(που καμιά φορά συμπίπτουν μ'αυτούς της ζωής). Οι αδυναμίες μας , που μας κάνουν περισσότερους ευάλωτους,προσιτούς...
Με λιώνει η θλίψη στα μάτια των παιδιών όλου του κόσμου που υποφέρουν.
Με απογειώνει αχ,ο έρωτας...
Ο Έρωτας.Ένα γιασεμί αφημένο στα χέρια μου κρυφά.
Η Τέχνη. Δύσκολο να διαλέξω κάτι από την ποίηση,αν δεν υπήρχε κι αν δεν έγραφα θα βούλιαζα.Θα ξεχωρίσω όμως ένα, το ''ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ''του ΕΛΥΤΗ.
ΧΟΡΟΣ.Το ψυχοράγισμα μιας μπαλαρίνας.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ. Αυτές που δείχνουν την ανθρώπινη θλίψη αλλά και την άπειρη ομορφιά της φύσης. Δείτε υπέροχες φωτογραφίες στα blogς ΘΩΜΑΣ ΛΙΟΛΙΟΣ και ΟΝΕΙΡΟΒΑΤΗΣ.
ΘΕΑΤΡΟ. Είναι απίστευτη η μαγεία που νιώθω βλέποντας μια καλή παράσταση αλλά ακόμη μεγαλύτερη νιώθω παίζοντας ή σκηνοθετώντας.(η ενασχόλησή μου με το θέατρο είναι σε ερασιτεχνική βάση αλλά θέλω να πιστεύω σοβαρή και κρατάει πολλά χρόνια).
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ .''Το τέλος μιας σχέσης'' και ο ''Αγγλος ασθενής'' για όσα η δύναμη του έρωτα πετυχαίνει στη ζωή και το θάνατο. ''Η ζωή είναι ωραία'',''Αμελί'',''Πολίτικη κουζίνα'',οι ταινίες του Κισλόφσκι είναι λίγες από αυτές που με συγκινούν. Τελευταία όμως με συγκλόνισε η ταινία'''Εθνος χωρίς γυναίκες'',Ινδός ή Ινδή σκηνοθέτης,δεν συγκράτησα το όνομα δυστυχώς.
ΜΟΥΣΙΚΗ. Η ερμηνεία της ΜARIZA στα FADOS
''Το λιβάδι που δακρύζει''της Καραϊνδρου,το ADAGIO του ALBINONI,
''Τα Λιανοτράγουδα'' μουσ. Χατζιδάκις με τις Γαλάνη-Αρβανιτάκη...αν μ'αγαπάς κι είν'όνειρο ποτέ να μη ξυπνήσω...
Ο ''Κεμάλ'' σε στ.Ν.Γκάτσου ....νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί...
''Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ'αγάπησες''του Δ.Παπαδημητρίου με την Αρβανιτάκη σε στίχ.Μαρίας Πολυδούρη ...μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,μόνο γι'αυτό είμαι σαν κρίνο ολάνοιχτο κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα...
''Ο γλάρος'' Λυδάκης σε μουσ.και στ.Βάσως Αλλαγιάννη...θα πετάξουμε παντού,έχω θύελλα στο νου,αστραπή μεσ'την καρδιά μου,ουρανό τα όνειρά μου.
''Κορίτσια της συγγνώμης'' των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα.
''Χαιρετισμοί''του Νίκου Ζούδιαρη...όπου κοιτάς να ρίχνεις , μάτια μου, φως να κοιτώ...
''Εβαλε ο θεός σημάδι''με τον Ν. Ξυλούρη. Αθάνατος...
''Σαν την αγάπη την κρυφή''Δημοτικά δίστιχα,μουσική Παπαδημητρίου και ερμηνεία της Ελευθερίας ...δεν είναι πόνος να πονεί,πόνος να θανατώνει,σαν την αγάπη την κρυφή που δεν ξεφανερώνει...
Στον ίδιο δίσκο...εγώ τον πόνο τον βαστώ,την πίκρα την αντέχω,κλαίω γιατί σε ξέχασα και όχι που δε σ'έχω...
Σαββόπουλος...δε ξέρω τι να παίξω στα παιδιά...όπου κοιτάζω να κοιτάζεις,όλη η Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα...
Μικρούτσικος σε στίχ.Οδυσσέα Ιωάννου,και ο Θηβαίος ...θέλω τη μέρα που θα φύγεις απ'το πρωί να μου γελάς κι όταν την πόρτα θα ανοίγεις να είναι σαν να μ'αγαπάς...
Μικρούτσικος-Καββαδίας ...φύγε εσέ σου πρέπει στέρεα γη,ήρθες να με δεις κι όμως δε μ' είδες....ή ...χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία...ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω , φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό...
Με συγκίνησε η ερμηνεία στο ''Νανούρισμα''σε στίχ.Νικολακοπούλου,μουσ.Κυπουργού του αγαπημένου μου φίλου Θωμά Λιόλιου.
Είναι πολλά τα τραγούδια που με ριγούν, αλλά σ'αυτά θέλω να κλάψω...
Mε συγκινούν οι άνθρωποι όταν κλαίνε(θέλω να γίνω μια θάλασσα αγκαλιά γι'αυτούς)
Δε ξεχνώ την τελευταία ανατολή στο λιμάνι της Ερμούπολης,λίγο πριν φύγω γι α τη Μακεδονία(αγαπημένος μου προορισμός η Σύρος,έζησα τέσσερα υπέροχα χρόνια εκεί).Oύτε την πανσέληνο που χάρηκα τόσες φορές στο μικρό κυκλαδονήσι...
Με συγκινεί πάνω απ'ολα η ΑΓΑΠΗ...
Θα ήθελα να μάθω τι συγκινεί τους Θ.Λιόλιο και
Σκοινοβάτη.
Βαγγέλη αυτή η ανάρτηση σου ανήκει.
Σε σένα χρωστάει τη ζωή της.
.JPG)
