Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2008

σιωπή

του ξέσκεπου θόλου την τρικυμία αγάπησα
και στις σιωπές θαλασσινών σπηλιών χαράχτηκα
ρίγος με γέννησε γυναίκα
και Ποσειδώνας με έχρισε άνθρωπο
υπόγειες φλέβες σε ανοιχτοσιές με βγάζουν
και όχι
δεν ξεπλένω απ΄τα χέρια μου
κανένα αμάρτημα...
Αρκεί ένας Πιλάτος τη φορά...

Προχωρώ...
Ακούω το θρόισμα της πεταλούδας
Ακούω τη μέσα μου σιωπή
Τοξεύτρα εικόνα
σε ανυπόταχτο καλπασμό με παρασέρνει
Ανεβαίνω
Ως το φως...

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ontws siwpi.............

ΙΠΠΟΛΥΤΗ είπε...

σιωπή φίλε μου...
μέχρι να νιώσουμε την ανάγκη να εκφραστούμε αλλιώς, γιατί και η σιωπή έκφραση είναι...

να είσαι καλά

Ανώνυμος είπε...

Ήταν η πιο δυνατή σιωπή. Γεμάτη ιώδιο και φεγγαρόλουστες αντανακλάσεις, λυτρωτικά συμβόλαια με τις αμαρτίες και ζωογόνες αναπνοές. Γιατί και η σιωπή έχει ένταση εκτός από διάρκεια. Και είναι σπάνια στο πολύβουο κόσμο μας. Θα πρότεινα μια ώρα απόλυτης σιωπής.

ΙΠΠΟΛΥΤΗ είπε...

όπως σε διάβαζα ανώνυμε φίλε το ποίημα''ΑΡΓΩ''του Σεφέρη θυμήθηκα,γράφω το τέλος του
''...στο δροσερό σπιτάκι του περιβολιού ανάμεσα στα καβάκια και τους ευκάλυπτους
κοντά στο σκουριασμένον ανεμόμυλο
κοντά στην κίτρινη δεξαμενή μ'ένα χρυσόψαρο μονάχα
στο δροσερό σπιτάκι μυρίζοντας λυγαριά
βρήκα ένα μπούσουλα καραβίσιο
αυτός μου'δειξε τους αγγέλους των καιρών
που κατοικούν την καταμεσήμερη σιγή''

καλό βράδυ

Pindaios είπε...

πολύ ωραίο!
ατίθασσο αγρίμι του βουνού,
με πεταλούδα στα μαλλια
και τρίαινα στα χέρια
κορη γαλάζια του ουρανου
του ήλιου θυγατέρα!