Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2008

μοβ

την έλπιση στα μάτια σου χαίρομαι
και κάθε σου χαμόγελο
νικηφόρο δάφνινό μου στέμμα

εδώ και καιρό
τις απορίες μου άπλωσα στα βράχια
κι ήλιος παντογνώστης ήρθε και τις στέγνωσε...

το μοβ
που περνούσε απ'τα μαλλιά σου
έκλεψα σύννεφο
και σε αθώο σπιρτόκουτο
ζάχαρη φιλί
ποτίζω τώρα

κι έρχονται βράδια βραχνές μπαλάντες στο μπαλκόνι μου
κι ανατολές που τάζουν ταξίδια σ'άλλες μέρες

και δε θ'αργήσει...λέω..
να ξεδιπλώσω δρόμο
με μια κιθάρα αναφορά
και τ'ατίθασό σου μοβ στα μαλλιά

και δε θ'αργήσει...λέω...
μια αχτίδα μοβ να σε ξυπνήσει,

θα είμαι εκεί...
στις κερασιές που θα'χουν ανθίσει...

4 σχόλια:

k* είπε...

xexe..

einai omorfo otan o erwtas ginetai agapi kai menei glyko ston ouranisko apostagma..
xairomai pou eisai eytyxismeni fili mou

ante sas perimenw palioskoulikanteres

smouts
xxx
k*

ΙΠΠΟΛΥΤΗ είπε...

καλημέρα Κ*
σύντομα θα είμαστε εκεί
ανυπομονώ
φιλιά

George είπε...

Της πορφύρας χρώμα...βαμμένο μοβ παντού στο χρώμα των λουλουδιών...

Μαραμπού είπε...

Πυγολαμπίδες της νύχτας
οι σκέψεις σου,
λόγια στο χαρτί...
Πάντοτε πίστευα
ότι όλα έχουν ειπωθεί...
Πάντα πιστεύω
ότι τίποτε δεν έχει ειπωθεί ακόμα..