Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2007

αποχρώσεις

μιλάς εσύ κι εγώ βιάζομαι
το πολύ βαθύ σου να συλλάβω
τότε που θάλασσα ρέει στο αίμα σου
τότε που αφρίζει ποταμός
στου βράχου το κονταροχτύπημα
τότε που νύχτα σιγεί
για το μικρό αηδόνι
τότε που αλέτρι γίνεσαι
σε σπορά νοτισμένης γης

τότε που φθινοπώρου επιστροφή
σε χώρα πατρίδα σε γεννά

μη σταματάς...

4 σχόλια:

Antonios Liolios είπε...

Αγαπητή Ιππολύτη

πολύ καλό το ποίημα, αλλά γιατί φοβάμαι ότι σε επηρέασε ο καιρός;

vel... είπε...

Μιλάς εσύ, δε βιάζομαι
λέξεις που δε διδάχθηκα να συλλάβω
κι ας άλαλο αηδόνι στο βράχο μείνω
των λόγων σου
ούτως ή άλλως έχεις τραγουδίσει
θάλασσα δίπλα, μια ρέουσσα πατρίδα
...μη σταματάς... αναδύομαι

ΙΠΠΟΛΥΤΗ είπε...

τα φθινόπωρα του καιρού
δεν περπατάν μαζί με της ζωής μας κατ'ανάγκη
εκτος...
κι αν θέλουν να μας υπογραμμίσουν
τις απουσίες της ζωής μας...

το δικό μου φθινόπωρο ευτυχώς
πάει κόντρα στη φύση του...

μια καληνύχτα ευχαριστώ...

ΙΠΠΟΛΥΤΗ είπε...

...μη σταματάς...αναδύομαι
στ'ακροδάχτυλά σου θάλασσα κουλουριασμένη
την επαλήθευσή μου πάλι ν'αναγγείλεις
με λέξεις που πνίγουν
τις σταγόνες μου
εγώ
στην ιλλιγγιώδη έλξη των βράχων σου
εσύ
με το διπλό όνομα ανατέλλον...