Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2007

μιλτογραφία

ξέχειλο το ποτήρι δος μου να πιω παράπονο
και τον θυμό που σε σφραγίζει δος μου,
ατόφια να ζυγίζονται τα καλοκαίρια εντός

πέτρα την πέτρα στο μεσαύλι σου
αγριοβότανα τις χαραυγές θερίζω

κράτα τον κόσμο σε μια κλωστή που γέρνει
χούφτα σφιχτή τα δάχτυλα
στη γη μη στάξει λάδι
δες πως βαφτίζονται θεές
του έρωτα οι αποκοτιές

καταρρίπτομαι
χωρίς αναβολή
σε πτώση ελευθέρας θανής
δίχως δίχτυ ανασφάλειας,
δίχως αλεξίπτωτο κράτημα,
χωρίς πόθου αλεξίσφαιρο ένδυμα

καταδύομαι
δίχως φιάλες οξυγόνου
κάτω απ'τα όρια του επιτρεπτού πάθους

αναδύομαι
σε μιλτογραφίας κειμήλια
πάνω απ'το κόκκινο του δοσομετρητή αγάπης

ξέχειλο δος μου ποτήρι φωτιά
ξέσκεπο δος μου μπαλκόνι
βροχή να πιω,αστέρια και νοτιά
ξέχωρο φεγγάρι δος μου ουρανό
μάτια ακόρεστου ηδονοβλεψία να κρεμάσω
ζητιανεύοντας
ξέφωτο βλέμμα να διαβάσω
για να'βγω ανθός ξανά στην ξαστεριά σου

και μη σε νοιάζει αν δεν προλάβαμε
βροχή στα χείλη να κρατήσουμε
μόνο νιώσε...
μυρωμένες οι πλαγιές μας χα'ι'δεύονται στον άνεμο
και τα ρυάκια μας αστέρια τα ποτίζουν...

6 σχόλια:

Μαύρος Γάτος είπε...

Από τι νά 'ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού;

Καί γιατί,λέει,νά μέλει κοντά σου νά’ρθω
Πού δέν θέλω αγάπη αλλά θέλω τόν άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τόν καλπασμό


Ένας Μίλτος
Σ;))))

Θωμάς Λιόλιος είπε...

Την εικόνα σου
πίσω απο την πόρτα
την κρεμάσανε.

χθεσινη είπε...

Χάρα στον που τον κοιτάς με βλέμμα ζήτουλα και καρδιά χαλί.
Χάρα στον που του ανοίγεις πόρτες και παράθυρα.
Χαρά στον...

Αρκεί να ακούει!

ΙΠΠΟΛΥΤΗ είπε...

''φεγγάρι μου κι αγρίμι
πάρ' της ελιάς το ασήμι,
σκύβει η χαρά μου
σαν την προσκυνάς,
μα ουρλιάζει μες τα σκίνα,
τη θλίψη μου προσκύνα
κι αστράφτει η περηφάνεια μου
σαν τη σπαταλάς,
στη στόλισα μ'αγκάθια
και λάσπη απ'το κορμί μου,
πες μου αν αντέχεις
το δώρο που κρατάς''

vel... είπε...

"αστέρι μου τον πόνο
ζωγράφισέ τον μόνο
να κλαίει σα θυμάται
αγαποζεστασιά

κι αν κουραστεί η λάμψη
στου φεγγαριού τη χάση
θα 'χω κλεμένο αστέρι
χρυσοκοντυλιά"

ΙΠΠΟΛΥΤΗ είπε...

''όταν ο τελευταίος διάττων εκφωνητής
πέφτοντας λέει αγαπητοί ακροατές
αυτή ήταν η τελευταία είδηση
της μέρας
ευχαριστώ που με παρακολουθήσατε
και στρώνεται των άστρων το κανάλι
με τσουχτερό σιωπητήριο χιόνι
αλαφιάζομαι
τι να έγινε λέω πού να έπεσε διάττων
εκείνος που εκφωνούσε
χαμηλόφωνα εμένα
ώσπου να ξημερώσει
της καληνύχτας του η έναστρη οθόνη'
Κ.ΔΗΜΟΥΛΑ

γλυκό,vel...
όμως είναι και πόνος που
γλιστρούν τα χρώματα σαν τον αγγίζω
και είναι πόνος που
κανένας μουσκεμένος μουσαμάς
δεν στάζει
και είναι που
δεν προλαβαίνω
να κλέψω φυλαχτό αστέρι
χρυσοκοντυλιά να δέσω...



καλή σου νύχτα...