Κυριακή, 6 Ιουλίου 2008

πικραμύγδαλο

γόησα λέξη
ξεφλούδισε το πικραμύγδαλό σου
και συ Μάνα γη
μάθε με
για την αγάπη της διψασμένης πέτρας
να δακρύζω
στρέψε μου το βλέμμα
σε ήλιο γενναιόδωρο
που δε μετράει ακτίνες
μόνον απάτητες τις λέξεις
στα κοφίνια συλλέγει
για να τις επιστρέψει
σε γόνιμης
βροχής
σταγόνες
ψυχής
ανάταση...

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2008

μοβ

την έλπιση στα μάτια σου χαίρομαι
και κάθε σου χαμόγελο
νικηφόρο δάφνινό μου στέμμα

εδώ και καιρό
τις απορίες μου άπλωσα στα βράχια
κι ήλιος παντογνώστης ήρθε και τις στέγνωσε...

το μοβ
που περνούσε απ'τα μαλλιά σου
έκλεψα σύννεφο
και σε αθώο σπιρτόκουτο
ζάχαρη φιλί
ποτίζω τώρα

κι έρχονται βράδια βραχνές μπαλάντες στο μπαλκόνι μου
κι ανατολές που τάζουν ταξίδια σ'άλλες μέρες

και δε θ'αργήσει...λέω..
να ξεδιπλώσω δρόμο
με μια κιθάρα αναφορά
και τ'ατίθασό σου μοβ στα μαλλιά

και δε θ'αργήσει...λέω...
μια αχτίδα μοβ να σε ξυπνήσει,

θα είμαι εκεί...
στις κερασιές που θα'χουν ανθίσει...